Powitaliśmy 15 października 2013 roku serdecznie nauczycieli, dyrekcję, rodziców i uczniów. Przybyli zaproszeni i najgoręcej witani emerytowani nauczyciele: pani Wiesława Gwozda-nauczycielka geografii i wychowawczyni naszego wójta Piotra Pasiecznego, jak później wyznał; pani Janina Konopka-nauczycielka matematyki, pani Halina Kiecak, ucząca dawniej języka rosyjskiego i polskiego; była pani dyrektor gimnazjum, Kazimiera Mańdziuk,uczaca matematyki; panie Alicja Wójcik i Jadwiga Kurylak z nauczania początkowego, pani historyczka i polonistka Marianna Wilk, pani Teodora Świtka, pracująca w świetlicy; pani polonistka Grażyna  Bałabuch.

        Szkoła zajmuje ważne miejsce w życiu państwa, narodu, społeczeństwa. Kształci młodego człowieka, wychowuje, przygotowuje do roli obywatela kraju. Jak powiedział Albert Einstein:” szkoła zawsze była jednym z najważniejszych ośrodków przekazywania bogactwa tradycji jednego pokolenia drugiemu.”   System szkolny ulegał ciągłym zmianom, które  przybliżyła prezentacja multimedialna, która opracowała pani Małgorzata Knafel. Przypomniała również historię szkoły w Tarnawatce.

 

         Centralny organ władzy oświatowej, zależny tylko od króla  i sejmu -Komisja Edukacji Narodowej, powołana została w Rzeczypospolitej Obojga Narodów 14 października 1773 roku  na wniosek króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. 240 lat mija od jej utworzenia.

          Dzień Edukacji Narodowej, polskie święto oświaty i szkolnictwa wyższego ustanowiono w 1972 roku.  Upamiętnia rocznicę powstania Komisji Edukacji Narodowej. Potocznie dzień ten zwany jest Dniem Nauczyciela.

 Edukacja może dać Ojczyźnie radę i siłę-to hasło Grzegorza Piramowicza z okładki pierwszego podręcznika była ideą nauczycieli.

         Szkołę elementarną w Tarnawatce utworzyły władze zaborcze w 1873 roku, czyli 140 lat temu. W roku 2013 przypada właśnie okrągła rocznica. Nauczyciele sprowadzani byli z głębi Rosji, by rusyfikować dzieci. Obowiązkowy był język rosyjski. Zazwyczaj dzieci chodziły do szkoły przez dwie zimy, bo latem pomagały rodzicom w polu. Tylko co piąty mieszkaniec naszej wsi umiał czytać i pisać.

         W okresie pierwszej wojny światowej ziemia tarnawacka znajdowała się pod okupacją wojsk austro -węgierskich. Pracę szkoły prowadził jeden nauczyciel.

         W latach miedzywojennych uczyło już 9 nauczycieli takich przedmiotów jak: religii, jezyka polskiego, rachunków, z geometrią, przyrody, geografii, historii, rysunku, robót ręcznych, gier i gimnastyki. Bezpłatnie uczyło się 92 ze 100 dzieci, bo nie wszystkie uczęszczały. Karano rodziców za   nieuczęszczanie dzieci.

W 1932 roku zmieniono nazwę na Publiczna Szkoła w Tarnawatce.

         W grudniu 1939 roku tylko dzieci wyznania rzymskokatolickiego mogły uczęszczać do szkoły. Szkoła ludowa z rozkazu przywódcy niemieckiego miała zapewnić umiejętność liczenia do 500, napisania nazwiska, posłuszeństwa wobec Niemiec, pilności i grzeczności. Polscy nauczyciele zostali zamordowani w obozach koncentracyjnych.

         W 1943 roku wysiedlono wielu Polaków , więc powstała szkoła ukraińska.

         Po wyzwoleniu  1 września 1944 roku zadzwonił dzwonek w drewnianej Publicznej Szkole Powszechnej w Tarnawatce. Kierownikiem  powojennej szkoły został Włodzimierz Jaworski.Uczył z dwiema nauczycielkami. 24 grudnia 1948 roku zabłysła w szkole pierwsza elektryczna żarówka.

W 1949 roku uczniowie po raz pierwszy wysłuchali audycji z radia.

Uczniowie nie mieścili się już w starej szkole w 1955 roku.

Budowa naszej szkoły w Tarnawatce rozpoczęła się w 1963 roku

Otwarcie Szkoły Podstawowej w Tarnawatce nastapiło w październiku 1964 roku jako jednej z tysiąca szkół wybudowanych na tysiąclecie naszego państwa.

        Piosenki „Małego chórku”  pod opieką pani Elżbiety Jakubczak przeplatały ciekawostki z historii szkoły. Gdy zabrzmiała „ Samba”, uczniowie i uczennice poprosiły panie i wójta do tańca ku wielkiej radości publiczności.

         Wiersze i piosenka dzieci z klasy III przygotowane przez panią  Elżbietę Bielak ubarwiły poważne wystąpienia uczniów klasy Va. Urzekajaca dekoracja również była dziełem wychowawczyni klasy III.

         Przemówienie przewodniczącej Samorządu Uczniowskiego, Julii Dudek z klasy VI zawierało moc dobrych  życzeń pod adresem nauczycieli. Czego  sobie życzą współcześni nauczyciele?

         Nie chcą odczuwać,jak  tracą swój autorytet w oczach uczniów...

ani stać się bezsilnymi wobec zbuntowanej i agresywnej młodzieży. Widzieć chcą owoce  swej edukacyjnej pracy. Życzą sobie tylko dobrych reform.

        Quiz z nagrodami dla dzieci zakończył akademię. Pytania dotyczyły rocznic związanych z polską edukacją i naszą szkołą.

 Bibliografia:

 Gruner W. ,Tarnawatka, AIW "Dziurawiec", Zamość, 2010.

Kronika Szkoły Podstawowej w Tranawatce

Strona internetowa Urzędu Gminy Tarnawatka, 08.10.2013 http://www.tarnawatka.pl/

 

Małgorzata Knafel