Z okazji Dnia Dziecka klasy IVa i IVb wraz z p. Ewą Gruszka, p. Małgorzatą Knafel oraz ks. Witoldem Bednarzem udały się na wspólne ognisko. Zabawa na świeżym powietrzu sprawiała dzieciom wiele radości i uciechy. Te miłe chwile na pewno długo pozostaną w pamięci.

Ewa Gruszka

1 czerwca to święto, na które czeka każde dziecko – małe i duże. My również wyczekiwaliśmy go z niecierpliwością, zwłaszcza że na ten dzień zaplanowaliśmy wycieczkę pieszą do Tarnawatki-Tartaku, a prognozy pogody nie były optymistyczne…

Pogoda jednak nam dopisała i wszystko, co mieliśmy w planie, udało się zrealizować! Było pieczenie kiełbasek, rozegraliśmy 2 mecze – najpierw grały dziewczyny, później chłopcy, bawiliśmy się na placu przy boisku, strzelaliśmy karne. Nieważne kto wygrał, ważne że ten czas pędziliśmy razem, aktywnie,  na świeżym powietrzu, w radosnej atmosferze i przy dźwiękach muzyki. Miłym akcentem były lody, które dodały nam sił na drogę powrotną. Był i deszcz, ale zaledwie kilka kropel, które spadły na nas dopiero, gdy byliśmy już z powrotem na miejscu.

Dziękujemy Rodzicom za pomoc w zorganizowaniu obchodów tego Dnia Dziecka.

Wychowawcy klas V: Aneta Mużacz, Celina Czerwonka

Z okazji Światowego Dnia Ziemi przedszkolaki podjęły szereg działań, które miały na celu podniesienie ich świadomości ekologicznej, oraz przyczyniły się do poprawy kondycji otaczającej nas przyrody. Dzieci z grupy „Motylki" pod opieką pani Jolanty Wołoszyn przygotowały dla całej społeczności przedszkolnej oraz zaproszonych gości krótką część artystyczną pt. „Ziemia naszym domem". Zachęcały w niej do dbania o las i jego mieszkańców, do troski o środowisko. Przedszkolaki uświadomiły zebranym, że Ziemia jest naszym domem i bez względu na to, ile mamy lat, powinniśmy o nią dbać. Następnie wszyscy wzięli udział w akcji „Sprzątamy dla Polski", podczas której dzieci zbierały śmieci wokół przedszkola i szkoły. Na przedszkolnym korytarzu pojawiła się wystawa prac wykonanych z „niby śmieci". Miała ona na celu pokazać, że z niepotrzebnych rzeczy albo odpadów można stworzyć prawdziwe „dzieła sztuki" i nadać im nowe życie. Wszystkie te przedsięwzięcia miały podkreślić, jak ważne jest nasze zaangażowanie w działania na rzecz ochrony naszej planety oraz rozbudzić w dzieciach potrzebę dbania o naturę.

Jolanta Wołoszyn

Patrzcie, ile rąk potrzeba,

Aby mieć kawałek chleba.

Tak przygotowany zaczyn odstawiano w ciepłe miejsce, najczęściej dodatkowo owijając dzieżkę kocem. Gdy drożdże w zaczynie się „ruszyły”, dodawano pozostałą część mąki, wody i wyrabiano ręcznie ciasto. Było to zajęcie tylko na pozór łatwe, a w rzeczywistości wymagające włożenia weń wiele siły fizycznej. Ciasto musiało być wyrabiane tak długo, aż samo „odchodziło” od ręki wyrabiającej je osoby. Tak wyrobione w dzieży ciasto było znowu odstawiane w ciepłe miejsce, a dzieża okręcana kocem lub wstawiana w pierzynę. Wyrobione ciasto musiało „odpocząć” i odpowiednio wyrosnąć. Z wyrośniętego ciasta formowano bochenki i przekładano je do specjalnych, wyplatanych, okrągłych koszyczków zwanych koszatkami. Koszyczki te musiały być wysypane mąką aby bochenek można było później łatwiej z niego wyjąć. Tak uformowane bochenki, ułożone w koszyczkach znowu odstawiano w ciepłe miejsce aby wyrosły. W międzyczasie gospodyni lub gospodarz palił w piecu chlebowym. Piec taki opalano specjalnym, długim drewnem. Gdy piec miał już odpowiednią temperaturę, wygarniano kijem z poprzeczną deseczką na końcu (tzw. „kosiorem”) żarzący się w nim węgiel drzewny i niedopalone drewno, a następnie mokrą szmatą umieszczoną na końcu długiego kija, a więc tzw. „pomiotem”, wymiatano resztki węgli z pieca. W ten sposób przygotowywano piec na umieszczenie w nim bochenków. Uformowane bochenki znajdujące się w koszyczkach, sprawnym ruchem ręki przerzucano na specjalną drewnianą łopatę chlebową o długim kiju, wcześniej posypaną mąką (tak aby chleb mógł się z niej łatwiej zsunąć). Gdy bochenek już znajdował się na łopacie, obmywano go w wodą przy użyciu miotełki zrobionej z reguły z gęsich lub kaczych piór. Czyniono na nim znak krzyża i wsuwano do pieca, gdzie znów sprawnym ruchem zsuwano go z łopaty. Tak kolejno postępowano z kolejnymi bochenkami układając je w piecu tak aby w trakcie pieczenia się ze sobą nie posklejały. Z racji tego, iż tył pieca zawsze nagrzewał się bardziej niż przód, w połowie czasu pieczenia chleba bochenki były były zamieniane miejscami przy użyciu łopaty. Gdy chleb był już upieczony wyjmowano go z pieca łopatą, obmywano ponownie jego wierzch wodą przy użyciu pędzelka z piór, układano na ławie lub stole i przykrywano czystym prześcieradłem i kocem. Zabieg ten miał na celu spowodowanie tego, aby bochenki jak najwolniej stygły, a w efekcie aby nie „odeszła” górna skórka chleba od reszty. Tak upieczonych chleb zachowywał świeżość nawet przez tydzień czasu, nie kruszył się, a kto choć raz go spróbował, zapamięta jego smak do końca życia… Oczywiście przed ukrojeniem pierwszej kromki na bochenku czyniono nożem znak krzyża. Z reguły przy okazji pieczenia chleba gospodyni robiła także kilka drożdżowych placków z kruszonką lub „zawijańców” z dżemem które były pieczone w piecu po wyjęciu chleba, gdy temperatura była już niższa – odpowiednia do pieczenia ciast.

W. Pióro

E. Zieńko